Samo się nie zrobi

Odziedziczyć dobre geny jest wspaniale, ale prawda jest taka, że dobre geny to nie wszystko, bo choćby nie wiem co, ciało samo się nie wyrzeźbi. Wiem to sama po sobie.

Od czasu kiedy zostałam nastolatką i zauważyłam, że przybywa mi tu i ówdzie bo zaczynam nabierać kobiecych kształtów, wiedziałam, że nie można usiąść na laurach, bo to nic dobrego nie przyniesie. Nigdy nie unikałam ćwiczeń na zajęciach sportowych. Lubiłam się poruszać nawet wtedy, kiedy na lekcjach w-f nie robiliśmy nic innego poza grą w piłkę ręczną. Jak nie wyżyłam  się na lekcjach, to zawsze znalazłam sposób, aby tę energię wyładować. Praktycznie całe dzieciństwo spędziłam na rolkach. Uwielbiałam na nich szaleć, nie raz obiłam tyłek i obiecywałam sobie, że już nigdy ich nie włożę, ale na obietnicach się kończyło.
Jeszcze jako młoda dziewczyna bałam się, aby nie przytyć ani grama.  Miałam nawet przy łóżku kartkę na której pisałam obwód poszczególnych części ciała. Potrafiłam godzinami ćwiczyć aby spalić to co zjadłam. Zaczęłam stosować nawet jakieś głupkowate diety, żeby tylko waga nie podskoczyła do góry.  Na szczęście te wybryki i głupie pomysły czasu dojrzewania minęły i przestałam obsesyjnie mierzyć się i ważyć.

Zawsze lubiłam ruch, on daje mi wolność, poczucie spełnienia, zadowolenie i dobre samopoczucie.  Jak się wyżyje od razu mi lepiej, dlatego zawsze próbuje znaleźć czas, aby uwolnić swoje emocje. Nawet wtedy kiedy byłam w ciąży, starałam się „nie zastać” i wykonywałam ćwiczenia które były dla „nas” bezpieczne. Pamiętam doskonale moment kiedy profesor po czasie połogu powiedział: „Możesz znów sobie pobiegać, chociaż nie wiem czy przy tej twojej trójcy znajdziesz na to czas:)” czekałam na jego słowa jak na liczby z totolotka 🙂
Nawet kiedy dziewczynki były niemowlakami, ubierałam dres i biegłam jak nie na fitness to na ścieżkę. Pozwoliło mi to na chwilę tylko dla siebie,  która jest tak bardzo ważna w okresie kiedy zostajemy mamami. Ja wiem, że nie zawsze jest taka możliwość żeby wyjść i pobiegać i nie jednej z Was chodzi teraz po głowie: ” Ona zwariowała, kto by mi kazał po całym dniu z dziećmi jeszcze pójść pobiegać, albo poćwiczyć, ja o niczym innym nie marze jak o tym aby położyć się do łóżka”. I wcale się nie dziwie, że tak myślicie, bo samej czasem mi się bardzo nie chciało,ale wiedziałam że samo się nic nie zrobi i moje ciało nigdy nie będzie już takie jak przed ciążą, dlatego postanowiłam działać, a nie czekać.

Kiedy pogoda nie pozwalała na bieganie, albo nie było nikogo kto mógłby zająć się dziewczynkami to brałam piłkę i ćwiczyłam, albo po prostu leżałam na ziemi między dziewczynkami i ich zabawkami i nie marnowałam czasu. Robiłam brzuszki, wymachy nogami, przysiady, a one siedziały i miały ze mnie niezły ubaw. Tak że przyjemne (bo traciłam kalorie) z pożytecznym (zabawiałam moje dzieci). Nie marnowałam czasu na ćwiczenia nawet podczas robienia butelek dla dziewczynek, bo mieszając flachy wymachiwałam nimi jak ciężarkami. Oczywiście nie zapomniałam przy tym o spinaniu pośladków 🙂

Mam cichą nadzieję, że dziewczynki choć trochę odziedziczyły po mamie miłość do sportu i w przyszłości nie będą podrabiać zwolnień z w-f. Póki co mają na swoim koncie swoje pierwsze medale za bieganie z których są niesamowicie dumne.

Myślę, że jeśli komuś zależy to zawsze znajdzie sposób i czas, aby ruszyć tyłek, bo wiadomo nic się samo nie zrobi i dobre geny to nie wszystko – uwierzcie mi, bo wiem co piszę.