IV …

„Czcij ojca swego i matkę swoją…” Pamiętam, kiedy uczyłam się tego przykazania dwadzieścia kilka lat temu. Wtedy jako dziecko kompletnie nie zdawałam sobie sprawy z tego o czym ono mówi.  Dziś kiedy je czytam wiem , że ma na celu przypomnienie o wielkiej wdzięczności za dar życia, jaką winni jesteśmy naszym rodzicom.
Czas buntu podczas okresu dojrzewania nie jest łatwy i wie o tym chyba każdy kto go przechodził, a jeśli tego jeszcze nie doświadczył to prędzej czy później i tak doświadczy. Oj zdecydowanie jest to ciężki okres. Wydaje się nam wtedy, że wszystko nam wolno, a świat dookoła jest bee. Sama pamiętam jakim ziółkiem byłam, jaka byłam wściekła na rodziców, że tego, czy tamtego mi zakazywali. Zawsze byłam zła na to, że inni mogą, a ja Nie! Inni mają, a ja Nie. Inni mogą pójść na imprezę i wrócić nad ranem, a ja dostawałam telefon, abym przypadkiem nie zapomniała być na 22. A kiedy słyszałam „Zobaczysz jak będziesz miała swoje dzieci …” dostawałam szału i mówiłam ” Ja nie będę taka jak Wy …” . Dziś mam prawie 31 lat i na wychowaniu trójkę dzieci, w dodatku dziewczynek. Patrze na otaczający nas świat i mam dreszcze, bo nie wyobrażam sobie co będzie działo się za te kilka- kilkanaście lat. Przeraża mnie sama myśl o tym, że kiedyś to ja jako matka stanę przed trójką dorastających nastolatek. Dopiero jako rodzic, zdałam sobie sprawę z tego, że mama i tata nigdy nie chcieli dla mnie źle i nie chcieli zrobić mi na złość. To tylko ja, buntująca się nastolatka myślałam, że niszczą moje dzieciństwo, bo ja wtedy chciałam brać garściami wszystko.
Mama dała mi życie i wynosiła mnie nie tylko w łonie te 9 miesięcy, ale prawie 2 lata na rękach, bo tak dawałam jej w kość. Potem wiele razy odpyskowałam i trzasnęłam jej drzwiami przed nosem, a Ona? Od 30 lat kocha mnie bezgranicznie i zawsze, kiedy jej potrzebuje jest przy mnie i mam w niej oparcie. Inny już dawno by się odsunął, bo ile można znosić humory i złości dorastającej córeczki?
Dziś moje córki mają prawie pięć lat i miewają humory, złości i gorsze dni. Potrafią mnie doprowadzić do stanu, gdzie liczenie do dziesięciu nie wystarcza. W moim sercu zapisane mam wiele wspólnych wspaniałych chwil, ale mam też rzucone mimo chodem bez zrozumienia „Jesteś głupia” i doskonale pamiętam żal i smutek, który mnie wtedy ogarnął. Pół nocy nie przespałam, bo nie dość, że było mi przykro, że usłyszałam takie słowa od mojej najukochańszej córki, to jeszcze dotarło do mnie jaką córką byłam dla swojej mamy, skoro tyle razy sprawiłam jej przykrość nie tylko słowami, ale i czynem.

Widok tulącego się małego dziecka do matki nie dziwi nikogo, ale widok tulącego się do mamy dorosłego człowieka już tak. Zazwyczaj odbierane jest to jako „mami synuś”, albo „nie odciął jeszcze pępowiny”. Sama nieraz byłam świadkiem takiego komentarza i naprawę go nie rozumiem, bo przecież czułość wobec mamy, czy taty nie powinna być dla nas gorsząca i nie powinna nikogo dziwić. To, że ktoś potrafi bez wstydu okazać rodzicom miłość powinno być dla nas lekcją pokory, a nie okazją do wyśmiewania.
Nigdy nie wiemy co przyniesie czas, jak potoczy się nasze dalsze życie. Może okazać się, że tak jak kiedyś rodzice karmili nas łyżeczką kiedy byliśmy dziećmi, tak my będziemy musieli troszczyć się o nich w codziennym życiu. Serce mi rośnie, kiedy obserwuję takie rodziny, gdzie dziecko opiekuje się swoją starszą mamą, albo tatą, ale niestety czasem bywa i tak, że nie zdążymy…
Dlatego szanujmy swoich rodziców i bądźmy im wdzięczni za dar życia jakim nas obdarzyli, bo któregoś dnia ich zabraknie, a wtedy będzie już na wszystko za późno …