Mój Dom

Pamiętam jak co rano dzwonił budzik i mama wchodziła do  pokoju i wołała:  „Halo! wstajemy!” a ja chowałam go pod poduszkę  i udawałam, że nie słyszę, ani wołania mamy ani dudniącego  budzika. Przed oczami mam śniadania, które codziennie robiła dla mnie  mama przed wyjściem do szkoły i te drugie, które pakowała do pojemnika. Te których ja praktycznie nigdy nie zjadałam, a potem zawsze wsypał mnie mój pies Koral, który wygrzebywał je z mojego plecaka. Pamiętam za każdym razem kiedy te kanapki wygrzebał to mama była zła jak osa.  Uciekałam przed nią bo wiedziałam jaka  reprymenda  się szykuje. Znałam ją  na pamięć” że ona specjalnie wstaje i robi…, że nie po to robi, aby je wyrzucać”, albo też,” że  już wie dlaczego jestem taka chuda, bo żywię się powietrzem”.
Wtedy śmiałam się z tego pantofla, który za mną leciał kiedy coś przeskrobałam.  Dziś patrze na to inaczej, patrze z perspektywy matki, która chce dla swoich dzieci jak najlepiej i która chce, aby jej  dzieci wyrosły na dobrych ludzi.

Pamiętam kiedy rodzice zabierali nas za miasto. Tata obmyślał plan wycieczki, a mama pakowała całą  torbę przekąsek. Wiedzieliśmy, że jak któreś z nas zacznie jęczeć „Mamooo, ale jestem głodna” to nie odmówi i uratuje niejeden burczący brzuchol. Tato zawsze robił dużo zdjęć, na których (jak oglądam teraz) mamy dziwaczne miny, bo  każdy już miał dość tego pstrykania. Zresztą do dziś mu to robienie zdjęć rodzinnych zostało ,bo co święta karze się nam wszystkim ustawiać.
Mam pamiątkę na całe  życie, bo mama od urodzenia każdego ze swoich dzieci prowadzi albumy ze zdjęciami. Uwielbiam oglądać te stare fotografie na których widać jaką  małą  jędzą  byłam.  A byłam bo mama nie raz się śmieje i mówi,  że o mały włos, a oddałaby mnie…,ale od tego uratowała mnie babcia 🙂

Pamiętam, że jak tylko kończył  się rok szkolny to mama ogłaszała wielkie sprzątanie. Razem z siostrą  robiłyśmy wszystko, żeby jednak to sprzątanie nas ominęło i tak obijałyśmy  się przy tym, że mama w rezultacie wszystko sprzątała sama. Teraz jest nam głupio, że tak robiłyśmy, a ona przecież chciała nauczyć nas obowiązków, które są nam potrzebne teraz kiedy prowadzimy swoje domy.

Jest nas pięcioro, dwóch braci i trzy siostry. Różnica między najstarszym bratem, a najmłodszą siostrą wynosi dziewiętnaście  lat. Rodzice zawsze dbali o to aby niczego nam nie brakowało, abyśmy zawsze byli nakarmieni,czysto ubrani, szanowali to co nam zostało dane. Nie zawsze było kolorowo, bo mając takich nicponi jak nasza piątka nie raz mieli kłopoty od których pojawił się na ich głowie niejeden siwy włos. Sprawiliśmy im nie raz  przykrość słowami, czynami, zachowaniem. Nie raz dostaliśmy klapsa w tyłek i nie raz poleciał  za nami pantofel, ale wiem, że  nigdy nie chcieli dla nas źle. Jak coś robili to robili to dla nas. Tata pracował bardzo ciężko na utrzymanie naszej rodziny przez co nie mógł spędzać z nami tyle czasu ile pewnie by chciał. Mama pracowała jeszcze ciężej wychowując w domu swoje dzieci.

Mój rodzinny dom jest zawsze otwarty, zawsze kiedy tylko możemy jedziemy tam i czujemy się jak u siebie. Zawsze jest mi ciepło na serduchu kiedy o nim wspominam.

Pozdrawiam Adulka

Poniżej zdjęcia z ostatniej soboty…