Pustka

Mój stan psychiczny nie był najlepszy, pamiętam jak leżałam na łóżku patrzyłam w sufit, a łzy spływały mi po policzkach. Czułam straszną pustkę. Podziwiam kobiety które tak dzielnie znoszą utratę swoich nienarodzonych dzieci. Znam osobiście dwie takie kobiety które straciły swoje maleństwa i po długim czasie oczekiwania są teraz szczęśliwymi mamami. Ja stratę swojej kruszynki przeżyłam boleśnie, nie wyobrażam sobie co by było gdybym wiedziała o ciąży wcześniej, nie wiem czy bym sobie z tym poradziła. Musiałam wziąć się za siebie i zacząć „normalnie żyć” przecież za kilka miesięcy nasz wielki dzień. W sierpniu wzieliśmy ślub. Nie zapomnę tego dnia do końca życia, lato w pełni, rodzina i przyjaciele w tym ważnym dniu razem z nami. Wtedy pierwszy raz od utraty naszego dzidzia poczułam się szczęśliwa.