Sama nie wiem jaki powinien mieć tytuł

Długo zastanawiałam się jak napisać tego posta, może dlatego że te wspomnienia bardzo dużo mnie kosztują. Zacznę od tego, że po kilku dniach po zrobieniu testu poszłam do pierwszego lepszego ginekologa, żeby potwierdził ciąże, poza tym plamienia dość często się powtarzały i troszkę mnie martwiły. Pamiętam jak czekałam na korytarzu pod gabinetem i nogi drgały mi ze strachu. Niestety zaraz po wstępie żałowałam, że w ogóle tam poszłam a nie od razu pojechałam do Kr. do profesora. Pan doktor zjechał mnie z góry, że nie leczę się na miejscu, tylko jeżdżę do Kr. jak tu też są lekarze. Po informacji, którą mu przekazałam, o długim i nie przynoszącym efektów leczeniu tu, zrobił się bardzo niemiły. Powiedziałam mu o teście, który wyszedł pozytywnie i o plamieniach, podczas robienia USG. powiedział, że praktycznie nic tu nie widać, że może być to worek z płynem, a jutro rano mam stawić się w przychodni, gdzie on ma dyżur i trzeba będzie zrobić USG na lepszym sprzęcie. Całą noc nie spałam, biłam się z myślami czy jest sens tam rano pójść, ale razem z mężem zdecydowaliśmy, że pojedziemy, bo gdyby działo się coś złego podczas ciąży to nie będzie czasu jechać do Kr. Spakowałam torbę i o 8 rano czekałam już na izbie przyjęć. Dostałam łóżko  (w sali i miejscu na którym 10 lat wcześniej leżała moja mama po urodzeniu siostry)  i czekałam na kogoś kto się mną zajmie. Od rana nic nie jadłam bo myślałam, że jakieś badania będą chcieli mi zrobić, ale przyszła Pani pielęgniarka pobrała krew po to aby ustalić grupę krwi za 35 zł . Na USG czekałam prawie 12 h. w końcu się doczekałam i podczas badania Pan doktor powiedział, że to ciąża ale martwa, bo nie ma akcji serca. Z nerwów cała się trzęsłam (oczywiście za to też dostałam ochrzaniona ,bo obraz drgał ). Na koniec stwierdził, że jutro powtórzymy badanie. Nie muszę chyba pisać jak wyglądała moja noc. Rano zabrał mnie ponownie na USG, tym razem stwierdził, że to ciąża bliźniacza, jedno żyje drugie nie, no chyba że to drugie to nie zarodek tylko worek z płynem. Do końca dnia nie mogłam pozbierać myśli, nie wiedziałam czy się cieszyć czy płakać, bo z jednej strony jest dzidziuś a z drugiej strony jak to bliźniaki to jak ja dam radę? Wizja  wszystkiego razy dwa mnie przerażała. Udało mi się chwilę przespać w nocy, a z samego rana  przyszedł  Pan dr.  mówiąc że konsultował moje zdjęcie i musimy po raz kolejny udać się na USG, podczas robienia badania nie powiedział praktycznie nic na temat tego co widzi na monitorze, poza kolejnym dogryzieniem  „Czy jedzenie udzielam sobie strzykawką, bo jestem strasznie chuda”. Po badaniu poszłam do swojej sali a chwilę po tym Pani sprzątająca zapytała czy to Ja byłam rano na USG, zdziwiło mnie jej pytanie, bo co ją to obchodzi? Po mojej odpowiedzi że to Ja, powiedziała TO PANI MA TROJACZKI?! myślałam że oszaleje, co ta kobieta do mnie mówi?  Znalazłam Pani zdjęcie w koszu na śmieci. Nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. Nadszedł na to wszystko obchód. Pan doktor zapytał czy wiem co się ze mną dzieje? Odpowiedziałam, że codziennie dowiaduje się dziwnych rzeczy i chce w końcu wiedzieć o co chodzi! On spokojnym głosem że są to trojaczki, ale żyje tylko jedno a dwójka pozostała jest martwa, i że jest to około 7 tydzień ciąży a do 10 tygodnia nie uznaje się że to ciąża i jeszcze jest czas aby coś z tym zrobić, bo przy mojej budowie ciała nawet jednego dziecka nie donoszę, a co dopiero troje. Powiedziałam że skoro bije choć jedno serduszko to w ogóle nie mamy o czy rozmawiać. Wyszłam na własne żądanie, a 3 godziny później leżałam już na USG u mojego profesora w Kr.