Trojaczki oczami społeczeństwa

Nie generalizuje i nie wkładam wszystkich do jednego worka. Nie twierdzę również, że wszyscy tak uważają, ale spora część ludzi spotykających nas na ulicy jest zdziwiona, że nie jest tak, jak oni myślą.

„Ojej, to trojaczki mogą wyglądać inaczej?”
Jakiś czas temu na placu zabaw przyglądała się nam bacznie pewna Pani. Po chwili podeszła i ze zdziwieniem na twarzy stwierdziła, że była święcie przekonana, że trojaczki muszą być identyczne pod względem wyglądu, a tymczasem dziewczynki SĄ ZUPEŁNIE NIEPODOBNE DO SIEBIE.
No tak, nasze dziewczyny pod względem wyglądu rzeczywiście nieco się różnią . Moja ciąża była trzyjajowa, czyli każda z dziewczynek powstała z innej komórki, zapłodnionej innym plemnikiem. Najprościej mówiąc, każda z nich miała swój własny domek, w którym się rozwijała. Dziewczynki są do siebie podobne jak zwykłe rodzeństwo.
Każda z nich ma nieco inny kolor włosów, inny kolor oczu, budowę ciała. Różnią się tak naprawdę wszystkim.

” To trojaczki, nie są z in vitro?”
No nie, akurat nasze nie są z in vitro. Moja ciąża trojacza była spowodowana długoletnim leczeniem i zażywaniem hormonów. Większość ciąż trojaczych, (bliźniaczych też), które znam są efektem cudownego leku, który jak widać pobudził mój organizm na tyle skutecznie, że dziś mamy trzy prawie pięcioletnie pannice  🙂
Wiele kobiet leczących się hormonalnie musi liczyć się z tym, że może pojawić się u nich ciąża mnoga, nie tylko bliźniacza, ale i trojacza czy czworacza. Ja zdawałam sobie z tego sprawę doskonale, ale myślałam, że tyle szczęścia na raz to chyba nie będzie mi dane.
W naszej rodzinie nie było nawet przypadku ciąży bliźniaczej, więc tym bardziej wiadomo, że nie jestem obciążona genetycznie. Kiedyś ktoś zapytał mnie co bym zrobiła gdybym zaszła w ciąże i okazałoby się, że znów jestem w ciąży trojaczej. Szczerze mówiąc, trochę dziwią mnie takie pytania, bo przecież nie usunęłabym ciąży tylko dlatego, że znów są trojaczki. Dlatego, jeśli kiedyś znów będzie mi dane zostać mamą, przyjmę tyle i ile będzie mi dane.

„Trojaczki powinny być ubierane tak samo”
Są mamy, które swoje dzieci z ciąż mnogich ubierają identycznie.  Sama znam niejedną która stroi swe dzieci od stóp do głów tak samo. Każdy ubiera swoje dzieci jak chce i nie neguje tego, natomiast ja ubieram swoje trojaczki inaczej.
Są dni, kiedy ubrane są podobnie, czyli mają  sukienki w tym samym fasonie, ale w innym kolorze. Nawet jeśli mają trzy pary takich samych spodni, czy bluzek to ubieram je w ten sam zestaw, ale każdą innego dnia.
Dziewczyny w swoim życiu były raptem kilka razy ubrane tak samo, nie wiem nawet czy zliczyłabym na palcach  obu rąk. Wiem, że wygląda to zjawiskowo i wzbudza sensację przechodniów, kiedy idą trzy istoty ubrane tak samo, ale my i bez tego wzbudzamy zainteresowanie.
Nawet same dziewczynki nigdy nie nalegały, aby ubrać je tak samo. Może idzie to również tym, że my każdą z nich traktujemy jako indywidualnego człowieka (Ty), a nie jako trojaczki (Wy).

„Kto by pomyślał, że każda z nich lubi co innego, przecież są trojaczkami”
Dlaczego miałyby lubić i interesować się tym samym? Czy jeśli twój mąż, czy żona, albo młodsza siostra lubi kolor taki, to ty też musisz go lubić? Możesz, ale nie musisz, bo jesteś inną osobą o innych upodobaniach zainteresowaniach czy guście. Tak samo jest z trojaczkami. To trzy zupełnie inne chodzące istoty. Każda z nich lubi co innego, podoba się jej co innego i interesuje się zupełnie czymś innym. Oczywiście są takie rzeczy które każda z nich kocha tak samo np. taniec, jazdę na rowerze czy wycieczki, jednak większość upodobań mają innych.
Zuzia lubi kolor różowy, Tosia żółty, a Lenka zielony (dzisiaj, bo wczoraj wolała pomarańczowy). Zuzia uwielbia układać puzzle, Tosia  przeglądać książki, a Lenka kocha lalki i samochody. Podobnie jest ze znajomościami, czy przyjaźniami.  Ulubioną koleżanką Zuzi jest Zosia, Tosia uwielbia Asię, a Lenka przyjaźni się z Olą. Jedna lubi żółty ser, a druga nawet nie chce na niego popatrzeć.  Jedna uwielbia budyń, a inna je tylko kisiel.
Wiem, że w przedszkolu każda bawi się w swoim kącie i ze swoimi ulubionymi koleżankami, czy kolegami. Każda siedzi przy innym stoliku. Cieszy mnie to, że kiedy przychodzę po dziewczynki do przedszkola nie słyszę : „Trojaki do domu”, tylko wołane są po imieniu każda z osobna.

„Trojaczki, a każda z nich to inny charakterek”
To trzy zupełnie inne charaktery, bo to trzy całkowicie inne osobowości. Jedno z trojaków może być spokojnym ułożonym człowiekiem, drugie flegmatykiem, a trzecie ancymonem, który na miejscu przez sekundę nie usiądzie. Jeden może tłumić w sobie emocje ,  drugi być otwartym, a trzeci chodzącą bombą.
Zuzia to tzw. „Cicha woda” Wszystko jest dobrze do czasu, aż jej nie podpadniesz. Naciśniesz jej na odcisk, a ona pokaże swoje drugie „Ja grzeczna Zuzia”. Tośka to chodząca optymistka, wiecznie ciesząca się aparatka i dowcipnisia. Lena sprawia wrażenie osoby flegmatycznej i wolnej, a w rzeczywistości to baczny obserwator, indywidualista, który wie kiedy i co powiedzieć, aby znaleźć się w centrum zainteresowana.

Trojaczki to trzy różne osoby, trzy różne osobowości, trzy różne charaktery, nie ważne czy są jednojajowe, czy trzyjajowe to nadal są trzy osobne chodzące ciała. Pewnie znajdą się takie trojaki, bliźniaki czy osoby z ciąż mnogich, które mają identyczne zainteresowania, lubią dokładnie te same rzeczy, ale nie musi to być regułą. Ja napisałam powyższy tekst z mojej perspektywy. Perspektywy mamy trojaczków, która chce aby jej dzieci były odbierane i traktowane przez społeczeństwo odrębnie, czyli jako Zuzia, Tosia i Lenka, a nie wrzucane do jednego worka, tylko dlatego, że urodziły się w tym samym dniu, w odstępie kilku minut.

ps. zdjęcia lato 2015/Kraków – Kazimierz