Bo bycie rodzicem nie jest łatwe …

Mówili, że istnieje coś takiego jak bunt dwulatka – jakoś go nie odczuliśmy. Potem, że jest bunt trzylatka – no dziwne, ale tez jakoś go nie odczuliśmy. O buncie czterolatka nikt nie wspominał i nie wiem jak to się stało, ale przyszedł i zbiera żniwa 🙂

Z naszymi trojakami nigdy nie było większych problemów. Chodzi mi o ich zachowanie i traktowanie siebie nawzajem. Kiedy mama albo tata o coś poprosili to nigdy nie trzeba było powtarzać kilka razy. Teraz mam wrażenie, że badanie laryngologiczne było wykonane nieprawidłowo, bo nasze dzieci mają ewidentnie problemy ze słuchem 🙂 Ha, ale te problemy z uszami nie dotyczą każdej dziedziny.

Zawsze powtarzam, że nasze trojaki równie mocno się kochają jak nienawidzą. Pewne jest jedno, są bardzo za sobą  i jedna drugiej nie dałaby zrobić krzywdy – przez obcego (bo nawzajem to hohoho) Najśmieszniejsze jest to, że one myślą, że ja tego nie widzę i nie słyszę. I jakież wielkie oczy ze zdziwienia robią kiedy z kuchni wołam „Ej baby, ja widzę i słyszę”. Wtedy jedna zwala na drugą, ta druga na trzecią, a trzecia na pierwszą. I stoją tak te moje trzy sieroty z tymi swoimi wielkimi oczami i miłosierną miną niczym kot ze Shreka. W takich sytuacjach zawsze się śmieje, że dobrze, że mają na kogo zwalić 🙂

Któregoś dnia pokusiłam się nawet o stwierdzenie, że ktoś nam podmienił dzieci 🙂 Bo jakieś takie nie swoje te nasze baby. Głośne były i są po matce, tzw. owsiki w tyłku mają, też po matce, kłótliwe też po matce, ale ostatnio  przechodzą same siebie. Pomysły jedna drugiej takie podsuwa, że zastanawiam się nad ubezpieczeniem wszystkiego co się rusza albo stoi 🙂 dobrze, że te pomysły zazwyczaj kończą się kupą śmiechu, a nie np. wizytą na oddziale ratunkowym.

Kocham te moje szalone dziewczyny bez pamięci. Życie bym oddała za te wariatki i czasem jak już myślę, że zaraz wyląduje w wariatkowie (tak, tak mam takie myśli) od tego ciągłego „Mamooo” (choć tata stoi obok)  dochodzę do wniosku, że moje życie byłoby okropnie nudne i nic nie warte gdybym ich nie miała. W weekendy marnowałabym dzień na spanie, a tak… skoro świt jestem gotowa do działania. W głowie miałabym durnowate pomysły, a tak mam w niej moje szkraby i zastanawiam się co dziś takiego wymyślą i czym zaskoczą. Dzień byłby poukładany od rana do wieczora, a tak nie wiem co się wydarzy i mnie spotka. Moje życie wyglądałoby zupełnie inaczej… czy lepiej? Zdecydowanie nie, bo nie miałoby sensu.

Bycie rodzicem nie jest łatwe, musimy borykać się z różnymi problemami, sytuacjami i buntami swoich pociech. Nie jesteśmy ze stali i mamy prawo do tego, aby czasem tupnąć nóżką niczym te nasze dzieciaki podczas buntu i powiedzieć w duchu: „Kurcze i po co mi to było?”.  A po okresie buntu przychodzą takie dni gdzie powiesz: „Kurcze, ja to mam niesamowite szczęście, mam dla kogo żyć”. I wierzę, że te nasze trzy smyki za kilkanaście lat jak dojrzeją i zrozumieją, że mama z tatą chcieli dla nich zawsze dobrze to przyjdą i powiedzą: „Mamo, tato – dzięki”.