„Strach”

Jakiś czas temu ktoś bardzo mądry powiedział mi zdanie, które zapamiętam chyba do końca życia . Powiedział to profesor, który prowadził mnie przez okres ciąży, jemu zawdzięczam to, że w ogóle je mam. Szczerze mówiąc aż mnie dreszcze przeszły, kiedy to powiedział: „Będziesz jeszcze umierać ze strachu przez swoje dzieci ze sto razy do ich trzydziestki”.

I chyba to umieranie ze strachu rozpoczyna się już w okresie płodowym. Chodzimy w ciąży i tak naprawdę nie ma dnia abyśmy nie martwiły się o to czy wszystko jest w porządku. Kiedy ja leżałam z dziewczynami w ciąży to mimo badań i USG nie czułam się spokojnie, cały czas gdzieś tam z tyłu głowy był strach i obawa o to czy wszystkie rozwijają się prawidłowo. Kiedy były już po drugiej stronie brzucha i zabrano je do inkubatorów, a Wojtek widział je wcześniej, pierwsze o co go zapytałam to czy mają ręce, nogi, paluszki, czy są zdrowe. Wtedy jeszcze nie zdawałam sobie do końca sprawy z tego jaka lekcja życia mnie czeka.
Co noc siedzę przy ich łóżkach głaszcze je po głowach i dziękuje Bogu, że je mam. Mimo, że mają już pięć lat czasem nie dowierzam, że to wszystko dzieje się naprawdę. Boje się, że któregoś dnia się obudzę i okaże się, że to był tylko sen. Kiedy staram się ogarnąć wszystko myślami, tę ciąże, poród, a potem nasz powrót do domu wydaje mi się, że to wszystko nie jest do przejścia, że normalny człowiek nie jest w stanie tego wszystkiego przyjąć i wykonać. A jednak przeżyłam to i trwam w tym całym naszym życiu każdego dnia, mimo, że czasem jest ciężko.
Pamiętam kiedy stawiały swoje pierwsze kroki, uwielbiałam ten widok chwiejących nóżek i wystającego kuperka i to „bam” które padało za każdym razem, kiedy przyciągała grawitacja.  W tym czasie był strach o to czy nie wybiją sobie ledwo wyrośniętych zębów. Potem lekcja samodzielnego jedzenia i obawa czy nie powybijają sobie nawzajem widelcami oczu. Tak naprawdę każdy kolejny etap w ich życiu był dla nich i nas czymś nowym, dlatego przy każdej sytuacji towarzyszył lekki strach.

A przyszłość? Każdy wybór naszych dzieci będzie budził w nas strach i niepokój czy aby na pewno dobrze obrały cel swojego życia, poradzą sobie w szkole, na studiach, czy na swojej drodze spotkają dobrych i życzliwych ludzi, czy jeśli założą swoją rodzinę będą szczęśliwe.
Wiem, że nie ma dobrej instrukcji obsługi na życie, ale wiem też że teraz  nasza rola jako rodziców jest bardzo ważna i to jak my naszym dzieciom pokażemy świat i przekażemy jego dobre i złe strony będzie rzutowało na ich przyszłości. Może wtedy będziemy ciut spokojniejsi, ale prawda jest taka, że to „umieranie” za nasze dzieci nie skończy się tylko na ich trzydziestce, a będzie trwało do ostatnich naszych dni,  bo w końcu jesteśmy rodzicami własnych dzieci .